Hej !
Wyniki z półfinału Miss Zimy 2012 będą ogłoszone już dzisiaj o godzinie 19.00. ; )
Jesteście ciekawi ? Zamieścimy 5 prac, które przeszły dalej. Jak będzie wyglądał finał ? Tajemnica ; )
Bądźcie czujni ,
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Informacje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Informacje. Pokaż wszystkie posty
sobota, 14 stycznia 2012
Wyniki już dzisiaj !
Hej !
Wyniki z półfinału Miss Zimy 2012 będą ogłoszone już dzisiaj o godzinie 19.00. ; )
Jesteście ciekawi ? Zamieścimy 5 prac, które przeszły dalej. Jak będzie wyglądał finał ? Tajemnica ; )
Bądźcie czujni ,
środa, 11 stycznia 2012
Miss Zimy
Już dziś o godzinie 18 poznacie listę osób, które dostały się do drugiego etapu Miss Zimy 2012. Jesteście ciekawe ? Drugi etap to etap związany z modą, kreatywnością i ciekawym pomysłem. :)
Przy okazji - Marzenia ogłosiła konkurs z wartościowymi nagrodami ! Jest banalnie prosty więc zachęcamy każdego do wzięcia udziału!
http://pl.gosupermodel.com/community/forum_thread.jsp?id=204490
Do napisania popołudniu,
niedziela, 8 stycznia 2012
Ile osób online!
Cześć! Kiedy zaczynałyśmy prowadzić bloga cieszyłyśmy się jak dzieci z 200, 400 wyświetleń bloga. Przedwczoraj późnym wieczorem było ich zaledwie 3000, a teraz jest ponad 4100! Jednak to nie wszystko. Wczoraj gdy na naszej stronie pojawiły się wyniki mini konkursu było 14 MISSonline na stronie! Oto dowód:
(Ilość osób na stronie pokazuje ten czerwony znaczek po prawej stronie na środku. Jeśli źle widać, kliknij na obrazek, aby powiększyć.)
Dziękujemy wam bardzo za ten ogromny dowód zaufania. Cieszymy się, że nasz blog przypadł wam do gustu. Z tej okazji, dzisiaj na blogu przygotowałyśmy dla was całą masę niespodzianek, zaraz pojawi się ocena, a popołudniu WYBORY MISS ZIMY NASZEGO BLOGA. Czyż nie warto być z nami? Cały czas obserwujcie blog, bo Miss może pojawić się znacznie szybciej.
Jeszcze raz dziękujemy i liczymy na dalsze pobijanie rekordów, może już dziś podczas ogłoszenia wyborów będzie więcej nas online niż tylko 14? A może już dziś będzie 5000 wyświetleń? Jeśli tak, to wieczorem będzie czekać na was kolejna niespodzianka! Dziękujemy! :)
sobota, 7 stycznia 2012
Nowa fryzura.
Cześć. Pojawienie się nowej fryzury w Glitz to naprawdę coś. Jednak nowe fryzury i tak pojawiają się częściej niż nowe makijaże. Bardzo często razem z unikatami, które pojawiają się co weekend także pojawia się nowa fryzura jak i tym razem. Weekendowy unikat jest bardzo wyjątkowy. Sam wygląd włosów jak i ich kolor jest bardzo oryginalny, oto one:
A jak wam się podobają? Kupicie je?
___________________________________________________________________________
Bardzo dziękujemy za wzmożoną aktywność na blogu. W pewnym momencie na stronie było 11 osób online! Dziękujemy! I pamiętajcie o konkursie, który trwa jeszcze ok. 45 minut.
środa, 2 listopada 2011
Powód braku ocen + Wynagrodzenie.
Hej.
Znowu to samo nieprawdaż? Znowu przepraszamy za opóźnienia? Tak, mniej więcej. Lecz tym razem to ja za nie przepraszam - Taylor. Dlaczego? Daisy. zrobiła już za mnie jedną ocenę, teraz powinnam to nadrabiać, ale nauka daje swoje, a aktualnie nie jestem zbytnio w stanie. Chcę Was z całego serca przeprosić.
Za to, chcę poświęcić ten post opowiadaniu, którego nie mogę opublikować na GSM. Jest niezgodne z regulaminem ( pisałam z tym do Adminki - otrzymałam negatywną odpowiedź, zawiodłam się - przyczyny mojego pisania do Niej niech zostaną ukryte ). Chcę je dać tutaj. Nie tylko modą żyjemy. ;-)
"Nie boję się śmierci"
Miałam szczęśliwe dzieciństwo. Kochających rodziców, miłą atmosferę. W wieku 14 lat zaczęło się coś zmieniać. Moje spojrzenie na świat, odbieranie ludzi, przeżywanie chwil. Zaczęłam dorastać i dostrzegać wszystkie negatywne rzeczy czekające mnie w świecie. Stałam się pesymistką. - Dawaj, Kika, właź z nami! - Krzyczeli moi przyjaciele. Tomek, Agata, Sandra i Robert. Skąd wzięło się moje przezwisko? Od mojego imienia Kamila. Ktoś raz powiedział Kika i tak zostało. Robert objął mnie ramieniem zachęcająco i weszliśmy do 11 piętrowego bloku. Schody ciągnęły się niemiłosiernie, lecz gdy znaleźliśmy się na górze panorama miasta powalała na kolana. Wiadome, że przebywać tu nie można, lecz to tylko podsycało naszą adrenalinę, radość z bycia razem. Zaczęliśmy rozmawiać, wygłupiać się. W pewnej chwili Tomek wyciągnął jakiś biały proszek. Amfa. Spojrzałam tylko na woreczek i odwrociłam głowę. Nie miałam zamiaru brać tego świństwa, lecz moi znajomi owszem. Na szczęście Sandra stanęła po mojej stronie. Siedziałyśmy i rozmawiałyśmy o szkole gdy zaczęło się szaleństwo naćpanych przyjaciół. Odwalało im to mało powiedziane. - Kika! Boisz się śmierci? - Zapytała się mnie Agata. - Nie, no co Ty. To tylko ciemność i po wszystkim. Życie jest straszne, nie dziwię się samobójcom - powiedziałam to bez zająknięcia w głosie poprawiając sznurówkę w glanie. Zadowolona z efektu podniosłam głowę. Agata stała na krawędzi bloku. Śmiała się. Szybko do niej podeszłam i zaczęłam ściągać. Jak to się stało, że nagle z nią stałam na tej krawędzi? Nie mam pojęcia. Zaczęłam się z nią szarpać, a ona dalej nieustępowała. Poczułam cios w brzuch, spojrzałam się w dół i straciłam równowagę. Sandra rzuciła się w moją stronę, prawie złapała moją dłoń, lecz było za późno. Zdawałam sobie sprawę co się dzieje. Zdawałam sobie sprawę, że najprawdopodobniej umrę. Przecież się tego nie bałam. Bzdury. Słysząc krzyki przyjaciół poczułam wiatr na twarzy i słone łzy w ustach. Nie! Krzyczała moja dusza, usta były otwarte w niemym krzyku. Poczułam paraliżujący strach. Widziałam zbliżający się chodnik. W ostatniej chwili zdałam sobie sprawę, że nie chcę umierać. "Nie boję się śmierci" mogłam to powtarzać 1000 razy lecz było to nieprawdą.Każdy tak naprawdę boi się śmierci. Boi się nieznanego. Przywołałam wspomnienie rodziców, przyjaciół, chłopaka. Spojrzałam na miasto zapamiętując ten widok na zawsze i zamknęłam oczy.
Znowu to samo nieprawdaż? Znowu przepraszamy za opóźnienia? Tak, mniej więcej. Lecz tym razem to ja za nie przepraszam - Taylor. Dlaczego? Daisy. zrobiła już za mnie jedną ocenę, teraz powinnam to nadrabiać, ale nauka daje swoje, a aktualnie nie jestem zbytnio w stanie. Chcę Was z całego serca przeprosić.
Za to, chcę poświęcić ten post opowiadaniu, którego nie mogę opublikować na GSM. Jest niezgodne z regulaminem ( pisałam z tym do Adminki - otrzymałam negatywną odpowiedź, zawiodłam się - przyczyny mojego pisania do Niej niech zostaną ukryte ). Chcę je dać tutaj. Nie tylko modą żyjemy. ;-)
"Nie boję się śmierci"
Miałam szczęśliwe dzieciństwo. Kochających rodziców, miłą atmosferę. W wieku 14 lat zaczęło się coś zmieniać. Moje spojrzenie na świat, odbieranie ludzi, przeżywanie chwil. Zaczęłam dorastać i dostrzegać wszystkie negatywne rzeczy czekające mnie w świecie. Stałam się pesymistką. - Dawaj, Kika, właź z nami! - Krzyczeli moi przyjaciele. Tomek, Agata, Sandra i Robert. Skąd wzięło się moje przezwisko? Od mojego imienia Kamila. Ktoś raz powiedział Kika i tak zostało. Robert objął mnie ramieniem zachęcająco i weszliśmy do 11 piętrowego bloku. Schody ciągnęły się niemiłosiernie, lecz gdy znaleźliśmy się na górze panorama miasta powalała na kolana. Wiadome, że przebywać tu nie można, lecz to tylko podsycało naszą adrenalinę, radość z bycia razem. Zaczęliśmy rozmawiać, wygłupiać się. W pewnej chwili Tomek wyciągnął jakiś biały proszek. Amfa. Spojrzałam tylko na woreczek i odwrociłam głowę. Nie miałam zamiaru brać tego świństwa, lecz moi znajomi owszem. Na szczęście Sandra stanęła po mojej stronie. Siedziałyśmy i rozmawiałyśmy o szkole gdy zaczęło się szaleństwo naćpanych przyjaciół. Odwalało im to mało powiedziane. - Kika! Boisz się śmierci? - Zapytała się mnie Agata. - Nie, no co Ty. To tylko ciemność i po wszystkim. Życie jest straszne, nie dziwię się samobójcom - powiedziałam to bez zająknięcia w głosie poprawiając sznurówkę w glanie. Zadowolona z efektu podniosłam głowę. Agata stała na krawędzi bloku. Śmiała się. Szybko do niej podeszłam i zaczęłam ściągać. Jak to się stało, że nagle z nią stałam na tej krawędzi? Nie mam pojęcia. Zaczęłam się z nią szarpać, a ona dalej nieustępowała. Poczułam cios w brzuch, spojrzałam się w dół i straciłam równowagę. Sandra rzuciła się w moją stronę, prawie złapała moją dłoń, lecz było za późno. Zdawałam sobie sprawę co się dzieje. Zdawałam sobie sprawę, że najprawdopodobniej umrę. Przecież się tego nie bałam. Bzdury. Słysząc krzyki przyjaciół poczułam wiatr na twarzy i słone łzy w ustach. Nie! Krzyczała moja dusza, usta były otwarte w niemym krzyku. Poczułam paraliżujący strach. Widziałam zbliżający się chodnik. W ostatniej chwili zdałam sobie sprawę, że nie chcę umierać. "Nie boję się śmierci" mogłam to powtarzać 1000 razy lecz było to nieprawdą.Każdy tak naprawdę boi się śmierci. Boi się nieznanego. Przywołałam wspomnienie rodziców, przyjaciół, chłopaka. Spojrzałam na miasto zapamiętując ten widok na zawsze i zamknęłam oczy.
Tay.
wtorek, 1 listopada 2011
Opóźnienia.
Chciałyśmy przeprosić za opóźnienia w ocenach. Wiemy jak to zabrzmi, ale to nie jest zależne od nas. Dzisiaj wieczorem dalej prowadzimy oceny. Trzymajcie się ciepło.
Subskrybuj:
Posty (Atom)